Maart/April 2006

Afstanden”:

Vientiane ( Laos) – Khon Kaen (Thailand) ==> 160 km
Khon Kaen – Bangkok ==> Trein
Bangkok – Aranya Pratet (grens Cambodia)==> Trein
Aranya Pratet – Siem Reap (Cambodia) ==> 160 km

Totaal 320 km.

‘V-Brake’

Hoge temperaturen, weinig kilometers, grote interactie.
Ondanks de weinige kilometers, blijft de grijze massa toch aan het werk. De geboorte van een ‘V-Brake’ ( vakantie stop)is ontstaan, bezoek aan familie in Nederland.

Teruggekomen in Thailand, besluiten tot een “Verlengde V-Brake”.
Bezoek aan bounty-eiland. Vandaaruit inspiratie opdoen voor de “verlengde zijderoute”, de tweede helft van onze reis, op weg naar Nederland via Tibet.
Maar eerst moeten we de hitte van Cambodja nog trotseren.

Het bange vermoeden

“Zeg Mees, ik heb vandaag zo’n vreemd gevoel in mijn ketting. Het schuurt al de hele dag, het zit me niet lekker”.
“Is het iets van vandaag Can, of draai je al een tijdje niet zo lekker”.
“Inderdaad al een paar dagen.Een paar dagen geleden zie ik Arank en Rob dicht bij elkaar zitten en ik hoorde een geroezemoes. Mijn nieuwschierigheid werd gewekt. Ik spitste al mijn onderdelen en ik begreep dat het over Nederland ging. Sindsdien laat het bange vermoeden mij niet meer los”.
“Maar wat is dat dan, dat bange vermoeden, Can”?
“Nou Mees, we worden een tijdje aan ons lot overgelaten en ergens opgeborgen. Joost mag weten waar. Niet meer lekker in de buitenlucht, maar ergens in een donkere kelder”.
” Vind je het niet lekker Can, om een tijdje rust te hebben”?
“Misschien dat nog wel maar weet je we hebben zo’n goede band met elkaar opgebouwd, ik kan ze niet loslaten. We krijgen veel liefde, worden op tijd schoongemaakt en ze gaan met ons naar dure winkels. Ik moet je eigenlijk een bekentenis doen Mees, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan niet meer zonder die twee en ik weet van een andere fiets dat Nederland het fietsland bij uitstek is. Begrijp je mijn gevoel nu een beetje, Mees”?

Van Curry naar Edammer.

Het spicy thaise eten houdt niet alleen het lichaam in takt maar ook de grijze massa in beweging. Tijdens het fietsen zit je in allebei in je eigen gedachtenwereld.xa0 Op een gegeven moment vraagt Rob aan Arank:” Zit je aan iets speciaals te denken?”
“Nee hoor”, helemaal niet”!
Rob vraagt niet verder want een groep badende waterbuffels vraagt zijn aandacht.
Na het avondeten valt Aranka plotseling uit:” Rob, ik moet je wat vertellen.” De schrik slaat Rob om zijn hart:” Ojee, ze gaat me vertellen dat ze gaat stoppen met fietsen, vanwege de enorme hitte”. Maar er komt iets totaal anders.
“Ik heb besloten dat ik de laatste twee weken van Maart naar Nederland toe ga om mijn pasgeboren neefje Max te aanschouwen, en de andere familieleden”.

Rob kijkt verbaasd maar tevens opgelucht op.
“Oh, dan ga ik misschien wel met je mee, want mijn vader wordt 95″.
Zo is de grijze massa bezig.
Na dit plan is dit gegeven in een stroomversnelling gekomen. Aangekomen in Bangkok, een betrouwbare plek voor Mees, Candy en de bagage gevonden, tickets gekocht en hup op het vliegtuig.
Wel vreemd voor ons om maar met 2 kleine tasjes te reizen, in plaats van 11 tassen en twee fietsen!!
Vervolgens 3 familie weken in Nederland.

Sorry, het spijt ons dat we niet iedereen hebben kunnen bezoeken.

Het familie bezoek alleen zorgde al voor 3 extra kilo’s. Harinkie, dropjes, toastjes kaas en wijn, stroopwafels, appeltaart, zuurkool met vette sju en een edammertje!
Laat staan hoeveel kilo’s het zouden zijn geworden als we ook nog alle vrienden hadden bezocht.

De “verlengde V-Brake”

Na alle indrukken, verzorging en drukte van Nederland vinden we niet dat we in staat zijn om weer op de fiets te stappen. Het komt neer op aftanken en bijtanken.
Kent U dat Burn-out gevoel?
We besluiten naar het subtropische eilandje, nauwelijks bewoond, ‘Ko Wai’, te gaan.
Het Robinson Crusoe gevoel ontstaat, Het zalige niets doen. Toch schuilt hier een addertje onder het gras…….”Wel lekker he Robbie, zo heerlijk luieren……..”
Verloopt de tijd nu sneller of trager als je verblijft op een tropisch eilandje, dan als dat je op de fiets zit?
Een weekje eiland vliegt voorbij.
Op de achtste dag kijken we elkaar weer eens aan en we weten van elkaar wat we denken….”We zullen weer op de fiets moeten stappen, anders wordt het noooooit meer wat”. We besluiten over twee dagen het paradijs te verlaten en terug te gaan naar Mees en Candy, die vol ongeduld en zwetend in Bangkok op ons staan te wachten.

Het “Frisse” begin.

Temperaturen zijn inmiddels opgelopen tot zo’n 38 graden. Op de fiets Bangkok uit is een hel, ivm met het verkeer, het niet kunnen vinden van de weg, totaal geen fiets ruimte en de extreme hitte.

Rob zegt altijd :
“Als er meer dan twee factoren tegenzitten, is fietsen geen fun meer”.

Dit kan dan zijn bv. De hitte, de drukte en als je dan ook nog eens de weg niet kunt vinden……..
Goed dit even terzijde.

Met de fiets op de trein naar de grens van Cambodja.
Daar de draad weer oppakken. Grens over, verliep soepel. Cambodja in………..armoede, op zeer veel gebieden.
Tot aan Siem Raep (Ankor Wat) een gravelweg met stenen, gaten en rode stof, zodat wij er aan het eind van de dag uitzien alsof we een body dip hebben gemaakt, tijdens Parijs Dakar.

Ons fietsritme is drastisch aangepast. 6.00 op de fiets……….valt niet mee, maar later op de dag ben je daar blij om. S’ochtends is de temperatuur reeds 29 graden.
Gedurende de dag loopt de temperatuur op naar 41 graden met een luchtvochtigheid van 95%!
Je vergeet te eten, drinken is je eerste prioriteit. GEVAAR!! Door zoveel vochtverlies verlies je ook, je belangrijke mineralen.
Het lichaam is continu nat, zodat het rode stof daar prima op kan plakken.

Rob is niet meer vooruit te branden en is soms in geen bergen of wegen meer te vinden. Arank gaat dan terug op zoek naar haar geliefde. Dan zit hij daar zo schattig onder een boom, kletsnat, met z’n handdoekje om………en zegt dan:” Er zijn al verschillende Cambodjaanse naar mij komen kijken, en nu kom jij pas!! Ik heb geen kracht meer in m’n benen, ik kom gewoon dat bruggetje niet meer op, verder gaat het heus wel hoor”.

“Er zitten weer teveel factoren tegen, de hitte, het slechte wegdek het stof en ik verlies al mijn mineralen”".

We besluiten om de 10 km. te stoppen, te drinken en de balans op te maken. We doen 55 km. p/d.xa0 Komenxa0 vroeg in de middag in een Guest House aan. Springen meteen onder een koude douche en gaan dan even liggen.
Rob is inmiddels zo bevangen door de hitte, dat hij alleen maar met zijn billen in de talkpoeder, bloot, benen wijd onder een draaiende fan wil liggen. Of we dit volhouden tot aan China is voor beide een grote vraag.

Voor Arank een lekker gevoel dat ZIJ nu niet de beperkende factor is in het team. Vrouwen schijnen beter tegen warmte te kunnen, misschien omdat vrouwen minder transpireren…..? Of zijn het de vetplooien…?

Geschiedenis.

Cambodja is nog steeds herstellende van een generatie van oorlogsslachtoffers en geweld, inclusief de vier jaar (1975-1979) regering door de “Rode Khmer”. Zij martelde en doodde twee miljoen Cambodjaanse. Gelukkig is deze periode voorbij, maar het resultaat leeft voort in de gebroken families. En vele oorlogsslachtoffers. Cambodja is het land met het hoogst aantal landmijnen. Tot op de dag van vandaag zijn erxa0 ‘mijngevaarlijke’ gebieden en het is in heel Cambodja niet aan te raden om wild te kamperen, of om zomaar van de weg af te gaan. Regelmatig worden gebieden door een explosieve opruimingsdienst schoongeveegd.

Wat de armoede betreft, dat zie je dagelijks in het straatbeeld terug. Bedelende mensen, sommige zonder ledematen, veelal het gevolg van de mijnen. Kinderen met babies op hun armen die je aanklampen voor geld, of om iets te verkopen. Veel prostitutie!! Zij worden erop uitgestuurd door hun ouders.
We vragen ons vaak af hoe we het beste kunnen helpen.

Vandaag de dag is Cambodja veilig. En Cambodja heeft een schat ‘Angkor Wat’, gebouwd tussen de 9de en 13de eeuw. Een monumentaal geconstrueerd project, s’werelds grootste religieuze complex. Voor Cambodja een toeristische trekpleister vanjewelste. Een groot inkomen waar iedereen een graantje van mee wil pikken.

Tot volgende maand!
Rob & Aranka

Hoe voelt het als er geen vaste plek meer is. Als de grond wegzakt onder je voeten, huis en haard verkocht zijn en er alleen nog een volkswagenbus is x85x85x85x85x85en elkaar, om een nieuw avontuur aan te gaan. Op weg naar het onbekende.

De rand van een nieuw begin.

Het is een keuze, maar wat houdt die keuze eigenlijk in?

Vanuit deze ervaringen kom je er steeds beter achter wat je behoeften zijn.

Al deze ervaringen worden langzaam een werkelijkheid en krijgen een vorm.

Je weet in ieder geval wat je niet wilt maar wat je wel wilt is nog een zoektocht.

Druivenvelden zijn veranderd in bollenvelden

Maanden van inpakken, regelen, verhuizen etc..zijn achter de rug. Eerst van onszelf daarna van onze moeder/ schoonmoeder, die naar een zorgcentrum is gegaan.

Het is zover, 27 oktober 2009, de dag is aangebroken dat we ECHT weg kunnen. Wat neem je mee wat laat je achter.

We gaan op weg. Onze eerste stop word bij Peter en Karin, onze fietsvrienden die na 5 jaar op de fiets, door de crisis, genoodzaakt zijn geweest om zich weer in Nederland te vestigen en een baan te zoeken. We vinden dit een mooie gelegenheid om in Groesbeek te stoppen en ze heel veel sterkte toe te wensen met hun x91nieuwe begin’.

We doen het rustig aan en rijden door Frankrijk over de kleine wegen. De druiven zijn net geplukt en de normaal lichtgevende kleur groen van de druivenvelden, zijn veranderd in een palet van herfstkleuren.

Van geel naar oranjerood om uiteindelijk in een oranje bruine kleur te eindigen. Het zijn net bollenvelden maar dan in de herfst. Het weer is redelijk, niet te koud en het leven in de volkswagen is vreemd maar goed te doen. Beelden van de hectiek van de afgelopen tijd trekken als een film aan ons voorbij. De leegte, vrijheid ligt voor ons. Wij kunnen het ons nog niet voorstellen, geen huis, geen baan. Totale vrijheid. Men zegt dat een mens behoefte heeft aan structuur en zekerheid. Deze ook nodig heeft om zich goed te voelen.

Zou dit ook voor ons gelden?

We komen aan de kust in Zuid Frankrijk en voor we het weten zijn we in Spanje. De eerste zoekplek wordt in de buurt van Tarragona, aan de Costa Dorada, waar we regelmatig zijn geweest en waar we ons erg prettig voelen. Dit gebied heeft ongekende mogelijkheden en is nog niet zo erg gehavend door het toerisme. Om het plattelands gevoel te krijgen moet je ongeveer 7 km uit de kust gaan zoeken. Verder zijn de bergen, de leuke kleine dorpjes en Barcelona in de buurt.

We maken afspraken met diverse makelaars en zien vele huizen. Van oude afgeleefde Finca’s, tot net geboren luxueuze villa’s. Tussen de bezichtigingen door is het tijd om de olijven te plukken, op het landje waar we deze periode verblijven.

Met 5 man plukken we 2 dagen. De oogst is dit jaar minimaal, maar samen met de buurvrouw komen we toch aan 245 kilo. Om een eigen persing te hebben moet je 600 kilo hebben. Dit is niet het geval dus er gaan verschillende plukkingen samen. Dit wordt naar de molen gebracht waar we de volgende dag de olie al kunnen ophalen. Een ambachtelijk bedrijf waar de olijven nog met maalstenen worden gepureerd.

Wij krijgen een rondleiding, mogen de olie op een heerlijk stukje brood proeven met een rioja. Ja zo gaat dat hier in Spanje s’morgens om 11 uur……..

We leren hoe je de olijven bomen  moet snoeien, wat een kunst op zich is. Breed aan de bovenkant, zoveel mogelijk uitgedund en alle scheuten die omhoog groeien eraf, zodat de energie van de boom zoveel mogelijk in de breedte gaat en de boom deze gebruikt om in de juiste vorm te groeien.

Na 2 weken besluiten we wat te gaan afzakken naar het zuiden om zoveel mogelijk een indruk te krijgen van de huizen markt en de verschillende gebieden en klimaten van Spanje. Eerst zien we enorme hoeveelheden sinaasappelplantages, in de buurt van Valencia. Het is vlak. We staan even op een camping om te kunnen douchen en kleding te kunnen wassen.

Ook Fill krijgt een beurt. Hij wordt gewassen en in de turtle-wax gezet, wat hard nodig is. Het weer is heerlijk en we bekijken Valencia. Een prachtige stad die op dit moment aardig in de steigers staat ivm met enorme renovatie projecten. We rijden verder en komen in de buurt van Denia, Moraira. We zien de terrassen en de diverse gelegenheden die in de zomer overvol zullen zijn, van alle toeristen die hier dan vertoeven. Nu zijn het de overwinteraars die zich vermaken om en rond Moraira, de appartementen complexen staan leeg en geven een spookachtig beeld.

We hebben vrienden in Moraira die we bezoeken en gaan wederom in dit gebied opzoek. De prijzen liggen hier gemiddeld 100.000 euro hoger. Bij bezoek aan een makelaar wordt je vervolgens overspoeld door mails van allerlei soorten huizen in diverse prijsklassen.

Het klimaat is hier geweldig en de voorzieningen zijn enorm. Van Spaanse les tot kienen, van wandelen tot yoga. Nederlandse thuiszorg, Hollandse club en als je behoefte hebt aan pindakaas of een zoute haring, kan dat ook geregeld worden. Kwa klimaat schijnt dit een van de gezondste te zijn en er is inderdaad in een omgeving van 100 km geen industrie te bekennen. De vochtigheid is hier constant 65%, wat vooral voor mensen met astma en reuma geweldig is.

Op dit moment zitten we te schrijven in de bus. Het regent voor de eerste keer. Het is grauw en het lijkt op Nederland. Maar we weten dat jullie al zeker 6 weken in de regen zitten, dus wij mogen echt niet klagen.

We zien wederom Finca’s en villa’s in urbanisatie’s waar we kippenvel van krijgen. Om hier het plattelands gevoel te krijgen moet je wel 25 km uit de kust gaan zoeken. De kust is aardig volgebouwd. Je mag er niet aan denken om hier in Juli, Augustus aan de kust te zijn, wat overlopen wordt door toeristen. Moraira en Denia vallen nog wel mee, maar met Benidorm in de buurt…….

We beginnen steeds meer te twijfelen. De ongekende mogelijkheden het enorme aanbod, de vrijheid doen ons laten twijfelen. De Costa Blanca of de Costa Dorada. Een Finca of een Villa. Een B&B of kamerverhuur. In de bergen of op de campo. Huren of meteen kopen……

Het is goed om ons hoofd op een rijtje te krijgen. We boeken een retourtje Allicante om Kerst en Oud en Nieuw in x93huiselijkex94 kringen te vertoeven. Maar of we in x93huiselijkex94 kringen ons hoofd op een rijtje krijgenx85x85..?

Wordt vervolgd.

Voor iedereen een ondernemend  en reislustig 2010!!!

Liefs,

Aranka en Rob

Start van een nieuw begin!!!

Er is veel gebeurd na onze fietsreis, zelfs zoveel dat we na lang wikken en wegen, hebben we besloten ons huis in Haarlem te verkopen.

Ondanks de crisis was het huis binnen 2 weken verkocht.
Eind september is de overdracht.
Vanaf 1 oktober zullen we ons wederom als nomade gaan verplaatsen.
Alleen nu niet op de fiets maar in onze Fillmore. Fillmore is de naam van een volkswagenbusjes uit CARS (een kinderfilm) en Max (neefje Aranka) heeft hem zo genoemd. Wij noemen hem nu zelf Fill.
Wij gaan opzoek naar een nieuw begin, wat mij doet denken aan het nummer van Blof, met de Counting Crows:
Holiday in Spain
Ik kan nergens heen
Maar in het zuiden wacht een vrouw nog steeds op mij alleen
Ze heeft flessen voor tequilla, en flessen vol gin
En dan neem ik m’n gitaar mee en m’n gouden ring
Er zijn vliegtuigstoelen, miljoenen bij bedoeling en bovendien zijn er limousienes
En er zijn leugens over sterren die we toch nooit zien misschien
Neem ik spanje als besluit en laat m’n schepen achter
Ik ga er stiekem tussenuit en vlucht weg naar een nieuw begin

De mensen die ons goed kennen zullen meteen opmerken dat deze tekst niet helemaal op ons slaat….. het blijft een prachtig nummer!!
Maargoed dit even terzijde. Wij gaan opnieuw als nomaden op pad. Nu richting Spanje, om daar een andere droomplek te crexebren.
Op zoek naar een rustige plek, waar wij onze creatieven ideexebn kunnen uitvoeren.
Wij houden jullie graag weer op de hoogte via dit weblog!!

Naar ongekende hoogte…………

Na de indrukwekkende ervaringen van leven en dood in Varanasi, permiteren wij ons de luxe van een binnenlandse vlucht naar Khajuraho, op de tweede dag van de Mumbai aanslagen. Na uitgebreid gefouilleerd te zijn tot zelfs het scannen van de rechter schoen, komen wij uitgerust in het onbeduidende dorpje Khajuraho aan. Onbegrijpelijk dat hier zulke schitterende Kamasutra tempels te vinden zijn, in ‘the middle of nowhere’align=”right” />

De staat Madhya Pradesh is een zeer arm gebied, waar het analfabetisme, na de staat Bihar, het hoogste percentage blijkt te hebben. We verblijven in een schitterende vrijstaande villa met een geurende bloementuin en goed onderhouden groentetuin, waarin vogels van allerlei pluimage zich prima vermaken.

S’morgens vroeg zitten we behaaglijk rond het knapperende houtvuur, ook hier is het winter, en luisteren naar lezingen over yoga folosofie.

We zijn zeer geboeid door de diverse sociale projecten die vanaf deze plek gerealiseerd worden; er is een schooltje opgezet, waar ook medische zorg en voedsel worden verstrekt. Het is prachtig om te zien hoe deze kinderen zich hebben ontwikkeld van gedeprimeerd en ondervoed tot zelfverzekerde vrolijke mensjes. Dit mede door kinderyoga en het stimuleren van dans en muziekspel. Ook zijn er 10 adivasi (stam) dorpjes die door dit project gesponserd worden. Met het systeem van micro crediet wordt de economische zelfstandigheid van de mensen in deze dorpjes gestimuleerd.

Wij zijn inmiddels ook zo zelfstandig en sterk geworden dat we hebben besloten het laatste deel van de reis onszelf naar ongekende hoogte te brengen. Wat inhoud dat we vanaf nu een eigen reis uitstippelen. Dit is dus tevens ons laatste gezamelijke verslag.

Ook al is het wat aan de vroege kant, we willen jullie hierbij alvast een warme Kerst toewensen en voor het nieuwe jaar, ongekende hoogtepunten!!

Namaskar,

Nelliek en Aranka

Van neushoorn via de Boeddha naar Shiva

Na genoten te hebben van eten, drinken en andere luxe, hebben we 7 uur in een lokale krakkemikkige bus gehobbeld richting natuurpark Chitwan in de Terai.
De meest bizondere vogels met schitterende kleuren en maten hebben wij hier gezien met onze Santa, een oude bekende van Aranka en een specialist op mens- en diergebied!

Genietend van de zonsondergang aan de Rapti-rivier zien wij soms een boomstam voorbijdrijven, wat bij nader inzien een krokodil blijkt te zijn….

De ervaring met de junge-walk per olifant vonden wij we wel wat dubbel: er wordt hier nog steeds gebruik gemaakt van de ijzeren staaf met weerhaak om het dier "onder kontrole" te houden. De bengaalse tijger liet zich niet zien, wel  enkele neushoorns.

De dorpjes in de Terai zijn vriendelijk van sfeer: kindertjes, honden, geitjes en koeien scharrelen vredig door elkaar heen. Vrouwen zijn rijst en ander graan aan het drogen wat net geoogst is. Het hooi wordt op het dak opgeslagen als voorrraad voor de naderende winter. Je zou kunnen zeggen dat het hier nu herfst is, een aangename temperatuur van ong. 26 graden, weliswaar begint de ochtend met veel vocht en mist.

Na een lange rit van 7 uur in een gammele volgepropte bus, met zelfs mensen op het dak en aan de deuren hangend, komen wij – na ook nog een klapband – vermoeid en stoffig aan in Lumbini. Behalve dat we de "exacte" geboorteplek van de boeddha  konden zien in de Maja Devitempel, waren we nogal teleurgesteld over de slechte konditie van het kloosterpark. Het leek wel een bouwput! Ook het dorp zelf stelde weinig voor! Wederom een rit per bus van maar liefst 12 uur richting Varanasi, waarbij wij meteen al vlak over de Nepalees-Indiaase grens door een vermeende busconducteur – die een crimineel bleek te zijn werden bedreigd de bus uitgezet te worden,wanneer wij niet bereid waren nog eens 5euro extra te betalen voor onze rugzakken! Toen wij daadwerkelijk aanstalten maakten om niet te betalen, maar de bus uit te gaan, kwam de werkelijke busconducteur in aktie, en de crimineel koos het hazepad met toch nog 200 rupees in zijn zak, onder bedreiging afgetroggeld van een bange jonge canadese toerist.

The circle of life and death.

Varanasi (De stad van Shiva).

Ook wel genoemd Benares of Kashi (stad van leven) is altijd al een bizondere plek geweest om te sterven omdat je hier bevrijd kunt worden van de cirkel van leven en dood (nirvana).In de magische maar soms overwhelmende stad, vinden de intiemste rituelen van leven en dood, ‘en public’ plaats, op de beroemde ghats (trappen die leiden naar de Ganges).

  Varanasi is een van de heiligste steden van India.
Aan de Ganges vindt echt alles, maar dan ook alles tegelijkertijd plaats. Niet alleen het heilige bad maar ook het rituele wassen, de was doen,yoga, bloemen verkopen, een massage ontvangen, cricket spelen, buffels wassen, je laten scheren, eenvoudig rondhangen en de rituele lijkverbrandingen.
  Als toerist kun je bijv.  je karma verbeteren door aan bedelaars geld te geven.
  "Good for your Karma!!"

  De rivier de Ganges, of voor de Hindus, "The Great Mother" is een belangrijke spirituele plek.
  Ongeveer 60.000 mensen gaan dagelijks baden op de trappen die de Ganges inlopen.
De Ganges is zo enorm vervuild in Varanasi, dat het water giftig is – er is een zeer laag zuurstof gehalte en volgens de statistieken wordt het alleen maar erger.
  Monsters van het water, laten zien dat er 1,5 miljoen feaciale colibacterien in zitten, per 100 ml.
  In water dat veilig is om te baden zou dat minder dan 500 moeten zijn!
  Het probleem gaat veel verder dan Varanasi, er leven 400 miljoen mensen langs de Ganges rivier.
Het gevecht om de Ganges schoon te maken is de laatse jaren intensiever geworden. Tussen 1986 en 1993 heeft de regering $25 miljoen geinvesteerd om 3 zuiveringstorens en een crematorium neer te zetten. Dit is niet genoeg zodat er nog steeds gewerkt wordt aan verbetering.
  Het is onwaarschijnlijk, maar er leven in de Ganges nog ongeveer 4000 beschermde zoetwaterdolfijnen (susu).
  Ze hebben een geluk…..
  De zoetwater dolfijn is namelijk blind!!

Verbranding

  Op de ene plek wordt een lichaam verbrand en nog geen 3 meter ernaast staat iemand zich te wassen of wast zijn kleding.
  Grote contrasten.
Om het lichaam te verbranden aan de Ganga, kost 2000 ruppees ( 40 euro). De lichamen worden hiernaar toegebracht rondom een straal van 300 km. Er vinden ongeveer 200 verbrandingen per dag plaats. Soms zie je wel 6 brandstapels naast elkaar en dit gaat 24 uur per dag door.
  Zelfs als je het vermoeden hebt dat je binnen 2 a 3 dagen gaat sterven kun je je naar een soort Hospicehuis laten brengen, waar je je laatste dagen kunt slijten. Men gelooft, dat  als je aan de Ganges sterft je onmiddellijk de verlichting bereikt.
  Mensen met veel geld worden met sandlewood verbrand. Dit is erg duur.
Na een uur wordt met een bamboestok de schedel kapot geslagen door de ‘dohm’, laagste kaste (outcast), die voor het lichaam zorgt.
  Dit wordt gedaan om ervoor te zorgen dat het lichaam voledig ver-ast.
In het verleden kwamen ‘ heilige ‘ mannen, die magie toepasten, op de schedels van dode lichamen af om de inhoud van de schedels op te eten (magic sadhu).

Het ritueel
Het lichaam wordt aangedragen en eerst voor de helft ondergedompeld. De oudste zoon of een ander mannelijk familielid gaat vervolgens naar de kapper en laat zich kaalscheren behalve een heel piepklein staartje. Hij doet  een witte sarie om, na zich uitgebreid ritueel gewassen te hebben in de Ganges. (Vrouwen worden niet tot dit ritueel toegelaten).
Het lichaam wordt vervolgens ontdaan van alle schitterende doeken en slingers afrikaantjes en neergevleid op een stapel hout. De zoon loopt 5 keer om het lichaam heen (de 5 elementen) en steekt het lichaam in het gezicht aan. Het verbrandingsproces duurt 2 a 3 uur, waarbij de familie rustig toekijkt. Daarna wordt de as in de Ganga geveegd en neemt de familie weer een ritueel bad in de rivier.
Een elektrische crematie in het crematorium kost 600 ruppees (12 euro), binnen 45 min. krijg je de as mee in een urn en kun je het zelf uitstrooien in de Ganga.

De volgende 5 categorieen komen niet in aanmerking voor verbranding;
  – Mensen die overleden zijn aan een slangebeet
  – Mensen met lepra
  – Kinderen
  – Zwangere vrouwen
  – Heilige mannen (saddhu’s)
  Deze categorieen worden of begraven of in het water gedeponeerd, met een steen aan het lichaam gebonden.
  Verbranden is niet gebruikelijk, omdat de lichamen van kinderen, zwangere vrouwen en heilige figuren al zuiver zijn.
  In geval van Lepra is men bang dat de as besmettelijk is.
  Bij een slangebeet is het lichaam vergiftigd, kan niet gereinigd worden.
  Vuur is zuivering / reiniging.
 
  Vroeger werden de lichamen gewoon in het water gegooid.
 
  "Cremation is reincarnation"
  "Learning is burning"
  Volgens de hindoeleer. 

Lieve mensen,dit is het dan weer. …. enorm bedankt voor alle lieve reakties !

Namaste, Aranka en Nelliek

Van schroeiende hitte naar ijzige koude………

We waren dus niet de enigen! Het leek de Kalverstraat wel!  Het Annapurna-circuit is een populaire trekking vanwege de diversiteiten en de afwisseling aan natuur: van kale vlakten langs de rivierbedding, sprookjesachtige bossen,  de ruige overlapping mountains, de woestijn met zijn stormen en de besneeuwde toppen van de Himalaya, plus de verschillende bevolkingsgroepen, van hindoeisme naar boeddhisme.

Er wordt veel hout uit de bossen gesprokkeld en gekapt om het vuur brandend te. Op hun hurken gezeten (squating) maken ze de meest smakelijke maaltijden in hun mini-kleikeukentje.

Naarmate de hoogte vordert krijgen wij het advies vooral veel knoflooksoep en Dal Baht te eten, een gerecht van  linzen, rijst, curry etc. Het resultaat is makkelijk te raden…,ruiken…..

Wanneer je hier trouwens bier drinkt, lijkt het wel champagne, het spuit met enorme kracht de fles uit, wat te maken heeft met het vervoer op pakezels.Hele caravanen  passeren ons. Soms zien we een ezel die strompelend naar boven loopt vanwege een  gebroken been wat nooit goed gezet was. Ook bij herhaling wonden op hun magere rug (drukplekken) vanwege de te zware bepakking. Maar ook menselijke pakezels (porters) die soms wel 50 kilo op hun rug torsen: hele huisraad, golfplaten, een aantal rugzakken of kippen in kooien. We zagen zelfs een gezin lopen met kind en huisraad op de rug, terwijl de moeder lopend aan het breien was…Zelf hebben wij ons de luxe veroorloofd om ook een porter in te huren, een bizonder aardige bescheiden lieve man van 34: Krishna. Hij voelde zich zeer verantwoordelijk vooral voor "mam": "mam, are you tired?, of ‘s avonds: "mam, do you want a blanket?"

Ook werden we regelmatig als zusters gezien, voor Nelliek een opsteker, voor Arank een behoorlijke afknapper.

De guesthouses zijn verre van wat wij gewend zijn:als we snakkend naar een hot shower de kraan openden,kwam er slechts een ministraaltje koud water uit, ofwel helemaal niets! En dan die vieze w.c.’s , een gat in de grond…..Aranka: "mam, dit is nog maar een voorproefje, in India is het duizendmaal ranziger".

Naarmate we stijgen wordt de natuur steeds indrukwekkender: de majestueuze toppen (Dhaulagiri,  Annapurna II, III, IV, en South, Fishtail, enz.) glinsteren in de zon, en hogerop steeds kouder: muts, sjaal, handschoenen, dikke truien, warm jack, zonnebril. In de lagere gebieden zien we nog prachtige grote vlinders en libellen van allerlei kleuren, hoewel er weinig bloemen in bloei staan: dat is vooral in de natte monsoon, waarbij de berghellingen bedekt zijn met rode rodondendrons. We zien tussen de 4000 en 5000 meter plotseling een kudde zeldzame blauwe schapen tegen de bergwand grazen. Ook een paar antilope-herten, manouvrerend tussen landslides en steile afgronden. Ook grote roofvogels cirkelen om ons heen, en verkneukelen zich al op hun mogelijk prooi.

En dan…. de laatste loodjes voor de Thorung La-Pas ( het hoogste punt, 5416 m.).We vertrekken om 3 uur ‘s morgens.We bevinden ons op 4300 m. en moeten nog voor de ijzige wind opsteekt op de top zijn!In het donker met onze mijnwerkerslampjes en de sterrehemel boven ons hoofd blijkt de klim zwaarder dan wij dachten. Het laatste stuk is echt moeilijk, we worden trager, krijgen af en toe ademnood en de spieren schreeuwen om zuurstof….we krijgen onze benen bijna niet meer vooruit en moeten om de paar stappen even uitblazen…Maar dan is er de beloning: de zon laat zijn eerste stralen zien door de "windhorses" (gebedsvlaggetjes) die hun gebeden op doen stijgen in de ijzige wind . WE MADE IT! We zijn trots op elkaar!!!!!

Terug, dagenlange afdalingen, lopend door hoogvlaktes met schitterende valleien, jungleachtige bossen en later steeds meer door terrasvormig typisch nepalees landschap. Het is oogsttijd en overal zie kleurige vrouwen op het land aan het werk evenals ossen en yaks.

Doodvermoeid maar voldaan en blij met onze Krishna, en dat alles zonder problemen is verlopen komen we ‘s avonds in Pokara aan, een vriendelijk stadje gelegen aan een meer op 900 m. We vieren onze laatste avond met zijn drieen, met uitgebreid eten, drinken, een lach en een traan….

Voor liefhebbers van hoogte-statistieken: klik hieronder

Download annapurna_circuit_31.xls

Op Hoogte

In Manang ( 3500 m.) moeten wij een dag rusten om te acclimatiseren. Niet voor het weer maar vanwege de hoogte. Boven de 3000 m. is het verstandig regelmatig dagen te rusten  i.v.m AMS (Acute Mountain Sickness ofwel hoogteziekte). Ook is het verstandig om boven de 3000 m. niet meer dan 400 m. per dag te stijgen, wat onze dag etappes drastisch vermindert en we niet meer dan 3 a 4 uur per dag lopen. AMS kan op elke hoogte boven de 2000 m. optreden en heeft niets met conditie of leeftijd te maken. Zelfs de meest getrainde bergsporter kan hier het dupe van worden. De eerste symptomen zijn: hoofdpijn, extreme vermoeidheid, verlies van eetlust en moeite met slapen. Hoogteziekte is het gevolg van ophoping van vocht in delen van het lichaam, waar dit niet hoort: in de hersenen, in de longen of in beide. Dit ontstaat door de dalende zuurstofdruk op hoogte en zodoende een dalend zuurstofgehalte in het bloed. Als je AMS niet serieus neemt en de eerste symptomen niet erkent, kan het erger worden en zelfs leiden (lijden)tot de dood. Bij lichte verschjnselen van AMS is het verstandig op dezelfde hoogte te blijven totdat men zich beter voelt. Bij verslechtering van de klachten op dezelfde hoogte kun  je beter afdalen tot het laagste punt waarop je je nog goed voelde. In Manang werd ons en de vele andere toeristen de gelegenheid geboden een lezing mee te maken over hoogteziekte. Gegeven door vrijwillige artsen die in Manang een organisatie hebben opgericht. De HRA (Himalaya rescue association). Zij streeft ernaar om de ongelukken in de Nepalese Himalaya te verminderen. Een prima initiatief om AMS nog eens serieus onder de aandacht te brengen van al die enthousiaste toeristen.

De lusten en lasten van een porter (drager)

Zonder dragers geen trekking industrie en toch zijn er jaarlijks ongelukken met dragers varierend van AMS, sneeuwblindheid en bevroren ledematen. Sommige trekking companies huren dragers in en nemen het niet zo nauw. Vaak komen de dragers uit de laaggelegen valleien, zijn erg arm en weinig tot niet geschoold. Ze zijn onwetend over de gebieden waar ze naar toe moeten. Verhalen over dunne katoenen kleren en sandalen in de hoge bergpassen zijn geen uitzondering. Aan het eind van iedere winter, als de sneeuw gaat smelten, worden een aantal lichamen van dragers gevonden. Ze zijn moe geworden, ziek of hebben last gekregen van AMS. Even in de sneeuw gaan zitten, onderkoeld geraakt en overleden. Het is raadzaam als je een trekking gaat doen goed op de hoogte te zijn over je drager en de voorwaarden.

Mocht je het via een reisorganisatie doen vraag dan naar de condities voor de drager. In 1997 is de IPPG (Internatiuonal Porter Protection Group) opgericht, ter bescherming van het misbruik van porters. www.porterprogress.org Ter bescherming van het misbruik van porters, om de gezondheid en veiligheid te verbeteren, om ziektes, verwonding en de dood te verminderen en om trekkers en reisorganisaties te onderwijzen over het porter welzijn.

Zittend tussen bloeiende oleanders en felgekleurde oranje afrikaantjes, op het dakterras van ons hotel, realiseren wij ons, dat wij eigenlijk nu (3 dagen later na aankomst) pas geland zijn!

Onze vlucht is voorspoedig verlopen met een nachtelijke brake op het vliegveld van New Delhi, waar wij hangend op een uitgewoonde sofa, en in gezelschap van Indiaas bier en geinteresseerde mannen, de nacht doorbrengen. Wanneer we naar het toilet gaan zien wij dat wij op een andere planeet geland zijn: stappend over slapende vrouwen op hun kartonnen doos.Ook de strenge formaliteiten en burocratie vallen hier op….

Vroeg in de morgen maken wij een onvergetelijke vlucht naar Kathmandu, uitkijkend op de besneeuwde toppen van de Himalaya, die tegen de blauwe lucht blinkend afspiegelen.We houden ons hart vervolgens vast wanneer wij hortend en stotend, draaien, en zoekend naar een landingsplek (Kathmandu vliegveld) met een enorme schok de grond van Kathmandu raken….

We worden opgewacht door 2 nepalese vriendelijke jongens van ons hotel.Terwijl wij slaapdronken de indrukwekkende film van toeterende auto’s, stof, drukte, geuren en kleuren tot ons laten doordringen, zijn de nepalese jongens enthousiast bezig ons van alles te verkopen, van wildwater-rafting tot "hoe word ik rustig"  in de Himalaya.

Met warme, open armen worden wij in het hotel ontvangen, en vallen in een diepe slaap.Wakker wordend realiseren wij ons dat dit niet de mooie kamer is die wij hadden gereserveerd, maar een eenpersoons-celletje zonder raam, met een geur van natte hond ("waar is Nelliek?", "waar is Aranka?"). Wij informeren bij de receptie en ons wordt verzekerd dat dit slechts voor 1 nacht is.

Inmiddels zijn wij ons materieel en mentaal aan het voorbereiden op de zware maar indrukwekkende 4-weekse trekking in het Annapurna-gebied (hoogste pas: 5460 m.).Dit betekent, dat dit het eerste, en voorlopig het laatste bericht is….

Nadat wij D.V. (bij leven en welzijn) weer in de bewoonde wereld terug zijn, zullen wij jullie verslag doen  hoe het is om als moeder en dochter het hoogste punt te bereiken…….

Je kunt altijd, als je dat wilt, een berichtje op deze site achterlaten.

                                                Namakar!

                                             Nelliek en Aranka

Intussen zullen velen van jullie weten dat ik (Aranka) dit keer niet op de fiets en ook niet met Rob, maar met mijn moeder op reis ga.

Op een avond, toen Rob en ik nog maar net terug waren van onze fietstrip, wilde mijn moeder (Nelliek genaamd) met mij en Rob praten. Wij waren benieuwd waar het dit keer over zou gaan. "Jongens, ik word volgend jaar 70 jaar en ik zou zo graag nog eens in de Himalaya willen wandelen". Spontaan als we zijn, kwam het antwoord er meteen uit: "Nou ma, dan gaan wij toch volgend jaar samen in Nepal wandelen?", sprak ik blij uit.

"En dan pas ik op Fleur (het hondje van Nelliek)", sprak Rob er toen nog enthousiast achteraan. Gedurende afgelopen jaar heeft dit plan serieuze vormen aangenomen en hebben Nelliek en ik besloten om samen 3 maanden op reis te gaan. Eerst een trekking van een maand in Nepal te doen en daarna nog wat rondtedolen in India. De 3 maanden die Rob op Fleur (het moedershondje) zou passen, is inmiddels ingekort naar 1 maand en Nelliek probeert voor de andere maanden iemand anders te vinden. Ook past Rob deze maanden op zijn eigen moeder die momenteel nog zelfstandig woont en 87 jaar is. Zij wacht op een plaatsing in een verzorgingshuis. Kortom, Rob heeft een nieuwe missie als oppasser, als wij op reis zijn.

Als Nelliek een week voor vertrek meldt dat zij iemand voor 3 maanden heeft gevonden voor Fleur, vragen wij Rob: "Dat vind je zeker wel prettig, he Rob", maar Rob stoicijns als hij kan zijn schiet niet uit zijn rol.

Donderdag morgen 16-10-08 vertrekken wij.

Om onze verdere reiservaringen te lezen klik dan in de linker kolom op " mijn moeder en ik op hoogte".

Wij vinden het heel leuk om jullie via dit weblog op de hoogte te houden en wanneer jullie willen kun je hier ook altijd een berichtje op plaatsen.

Oktober 2007

Wij komen aan in het Haarlemse en hebben er 26.000 km "opzitten" en door 26 landen heen gefietst. Dan ben je weer thuis en volgt er een hoop ‘werk’. Foto’s selecteren, verhalen sorteren, redigeren, boek schrijven ja/nee, dia presentatie ja/nee etc..Zoeken, vragen, bellen, surfen…….een eigen weblog……jajaja…….moeilijk………jajaja……probeer deze eens,  probeer dat eens……maar na twee en eenhalf jaar op de fiets te hebben gezeten, werken de hersencellen niet meer optimaal en zeker niet om een eigen weblog te gaan maken en bijhouden. Dankzij BIKESPORTIVE in Haarlem,  hebben we dat niet hoeven te doen de afgelopen jaren. Maar we kunnen natuurlijk niet aan de gang blijven zodoende….nu is het moment gekomen ( juli 2008) dat we op eigen benen moeten gaan staan en het zelf voor elkaar moeten kunnen gaan krijgen.

Ik heb dan ook getracht het hele weblog apart hierop in te voeren zonder taal fouten, maar dat is een klus…….van hier naar Shang-Hai. Waar we nu voor gekozen hebben is de link te plaatsten van de link van Bikesportive. Inclusief alle schrijffouten etc., en onze tijd beter te besteden aan het schrijven van een boek over deze voor ons indrukwekkende en bizondere fietsreis. Mochten jullie nog geinteresseerd zijn in de fietsverslagen, open dan deze link:

www.bikesportive.nl/zijderoute.php

Veel leesplezier!!

Wij houden jullie graag op de hoogte over het schrijven van het boek. Mijn vader heeft gezegd:"Arank, je moet het alleen doen als je het niet meer kunt laten". Dat is dan ook uiteindelijk het geval geworden.

We stoppen er zeer veel tijd in, schrijven samen en hebben af en toe last van een schrijvers blok en gaan dan maar weer even op reis. Het is een lange weg en je moet er ook wel ingroeien, inspiratie hebben en het geheel is een proces.